De politiek begint weer aan een nieuw seizoen. Een paar weken zonder raad, commissie, fractie, college, coalitie, bestuur etc. geeft ruimte voor reflectie en bezinning. Over Westlandse aangelegenheden en wereldproblemen. En over de politiek zelf. Even nadenken over het afgelopen
seizoen, de afgelopen jaren en ook over wat er komt.

Politiek en politieke opvattingen heb ik zien veranderen. Ik zag het altijd als een ernstig spel, dat volgens bepaalde regels van openheid en vertrouwen met hartstocht werd gespeeld. Maar het verandert in keiharde, gesloten ideologieën. Steeds meer politici verschansen zich in het eigen gelijk en vuren dodelijke schoten af op alles wat anders is. Maar wat is een opvatting of een geloof meer dan een voorlopig idee over hoe het werkt of moet werken in de samenleving?

Waar moet een overtuiging net als een wetenschappelijke theorie anders door worden gedragen dan door de bereidheid tot een ander inzicht te komen, indien de feiten daartoe aanleiding geven? Hoe kan een democratie functioneren zonder de bereidheid ongelijk te erkennen? Wie zichzelf niet meer ter discussie stelt, is op weg naar de duivel, las ik ergens in een column.

Zelfkritiek vind ik essentieel voor goed functioneren. Maar o zo moeilijk.
Degene die twijfelt is niet de lafaard, maar degene die zeker is.
Degene die zoekt is rijker dan wie gevonden heeft. Wijsheden die een tegeltje waard zijn.

Meer dan over de economische crisis maak ik me zorgen over het verpeste politieke klimaat in Nederland, Europa, de wereld. Het spel van overtuigen en argumenteren wordt een botsing van onwrikbare stellingen, die niets oplossen (supervoorbeeld: discussie over schuldenplafond in USA). Heeft te maken met populisme en demythisering van de politiek, ongetwijfeld. Ik zie steeds meer een verharding, polarisatie en botte rechtlijnigheid (en soms wantrouwen) in politieke omgevingen. Met bijbehorend taalgebruik.

Dat hoeft niet, hoort niet, is niet leuk en leidt tot niks.

De sfeer in de Westlandse politiek is echt niet slecht. Ik hoop dat we verstoken blijven van wat elders mode lijkt te zijn.

De politiek begint weer aan een nieuw seizoen. Een paar weken zonder raad, commissie, fractie, college, coalitie, bestuur etc. geeft ruimte voor reflectie en bezinning. Over Westlandse aangelegenheden en wereldproblemen. En over de politiek zelf. Even nadenken over het afgelopen
seizoen, de afgelopen jaren en ook over wat er komt.

Politiek en politieke opvattingen heb ik zien veranderen. Ik zag het altijd als een ernstig spel, dat volgens bepaalde regels van openheid en vertrouwen met hartstocht werd gespeeld. Maar het verandert in keiharde, gesloten ideologiexebn. Steeds meer politici verschansen zich in het eigen gelijk en vuren dodelijke schoten af op alles wat anders is. Maar wat is een opvatting of een geloof meer dan een voorlopig idee over hoe het werkt of moet werken in de samenleving?

Waar moet een overtuiging net als een wetenschappelijke theorie anders door worden gedragen dan door de bereidheid tot een ander inzicht te komen, indien de feiten daartoe aanleiding geven? Hoe kan een democratie functioneren zonder de bereidheid ongelijk te erkennen? Wie zichzelf niet meer ter discussie stelt, is op weg naar de duivel, las ik ergens in een column.

Zelfkritiek vind ik essentieel voor goed functioneren. Maar o zo moeilijk.
Degene die twijfelt is niet de lafaard, maar degene die zeker is.
Degene die zoekt is rijker dan wie gevonden heeft. Wijsheden die een tegeltje waard zijn.

Meer dan over de economische crisis maak ik me zorgen over het verpeste politieke klimaat in Nederland, Europa, de wereld. Het spel van overtuigen en argumenteren wordt een botsing van onwrikbare stellingen, die niets oplossen (supervoorbeeld: discussie over schuldenplafond in USA). Heeft te maken met populisme en demythisering van de politiek, ongetwijfeld. Ik zie steeds meer een verharding, polarisatie en botte rechtlijnigheid (en soms wantrouwen) in politieke omgevingen. Met bijbehorend taalgebruik.

Dat hoeft niet, hoort niet, is niet leuk en leidt tot niks.

De sfeer in de Westlandse politiek is echt niet slecht. Ik hoop dat we verstoken blijven van wat elders mode lijkt te zijn.

Megakop voorpagina AD: Als je een fotootje of beveiligingsfilmpje op www zet van een boef die je oma beroofd of je zaak leeghaalt…krijg je een boete. Tenminste, als mannetje Kohnstamm (D66) zijn zin krijgt.

Nou moet het niet veel gekker worden. Ik ben wel vóór het digitale schavot. Het is toch de omgekeerde wereld als je boeven moet beschermen tegen ongewenst gedrag van je oma. Terwijl ze net daarvoor willens en wetens het risico hebben genomen om door beveiligingscamera's te worden vastgelegd bij hun eigen ongewenste gedrag.

Nou, ik ben daar simpel in. Ik vind het mooi dat ieders rechten in Nederland goed beschermd worden. Ook ieders recht op privacy. En als je vindt dat je recht geschonden is dan ga je maar naar de politie. En dan dien je maar een klacht in of zo omdat je diefstal, beroving of vernieling "ongewenst" is gefilmd. Dan doe je daar toch lekker aangifte van.

Ik denk dat de rechter daar dan wel een boete voor oplegt als het echt de spuigaten uitloopt. Maar wat er nu via social media gebeurt, gebeurde vroeger toch gewoon in het café, op het werk of op een verjaardag: je waarschuwt elkaar voor boeven en je helpt elkaar om de buurt veiliger te houden. "Die pet past ons allemaal" was een prima slogan voor de politie en is helemaal geen oproep tot eigen rechter spelen. Dat is gewoon sociale controle 2.0 of zo.

Maar Kohnstamm is kansloos, dit gaat echt niet gebeuren. Ben je gek.

Megakop voorpagina AD: Als je een fotootje of beveiligingsfilmpje op www zet van een boef die je oma beroofd of je zaak leeghaalt…krijg je een boete. Tenminste, als mannetje Kohnstamm (D66) zijn zin krijgt.

Nou moet het niet veel gekker worden. Ik ben wel vxf3xf3r het digitale schavot. Het is toch de omgekeerde wereld als je boeven moet beschermen tegen ongewenst gedrag van je oma. Terwijl ze net daarvoor willens en wetens het risico hebben genomen om door beveiligingscamera's te worden vastgelegd bij hun eigen ongewenste gedrag.

Nou, ik ben daar simpel in. Ik vind het mooi dat ieders rechten in Nederland goed beschermd worden. Ook ieders recht op privacy. En als je vindt dat je recht geschonden is dan ga je maar naar de politie. En dan dien je maar een klacht in of zo omdat je diefstal, beroving of vernieling "ongewenst" is gefilmd. Dan doe je daar toch lekker aangifte van.

Ik denk dat de rechter daar dan wel een boete voor oplegt als het echt de spuigaten uitloopt. Maar wat er nu via social media gebeurt, gebeurde vroeger toch gewoon in het cafxe9, op het werk of op een verjaardag: je waarschuwt elkaar voor boeven en je helpt elkaar om de buurt veiliger te houden. "Die pet past ons allemaal" was een prima slogan voor de politie en is helemaal geen oproep tot eigen rechter spelen. Dat is gewoon sociale controle 2.0 of zo.

Maar Kohnstamm is kansloos, dit gaat echt niet gebeuren. Ben je gek.

Nee, dat is geen begroeting omdat ik van vakantie terug ben. "Hello everybody" is een quote die een paar keer voorkomt in het boek dat me, van de stapel die ik op vakantie gelezen heb, het meest is bij gebleven.

Ruim 2 weken in Italië zijn een aanrader. Weekje Lago Maggiore, weekje Gardameer, dagje Milaan, dagje Verona en wat meer van die dingen. Schitterend weer (niet té warm), lekker eten en drinken, wat wil je nog meer.

Italië is behalve als vakantieland natuurlijk ook bekend van de "aparte" verhoudingen in de politiek. Ze versleten in het verleden meer premiers dan ik pizza's eet, maar sinds Berlusconi is het helemaal bal. We staan er altijd een beetje raar naar te kijken vanuit ons allesbeterweten-landje. Maar tijdens mijn vakantie daar zag ik toch wel een staaltje doortastende politiek dat ik niet verwacht had. En waar we hier en daar (vooral daar natuurlijk, sic) best wel wat van kunnen leren.

Wat gebeurde er? Italië kwam in beeld als volgend land, na Griekenland, Portugal en Ierland, dat in financiële problemen dreigde te komen. Na weken bakkeleien tussen Berlusconi en zijn minister van Financiën Tremonti werden de financiële markten steeds onrustiger. In het kort komt het er op neer dat geldleners (zoals banken) minder vertrouwen krijgen in het terugbetalingsgedrag van een land en daarvoor dan dus een hogere risicopremie, de rente, gaan vragen. Dan gaat een veel grotere deel van de betalingscapaciteit van een land naar rente i.p.v. aflossing of andere uitgaven. En dat is slecht voor 's lands economie.

Wat doet Italië? Het gebakkelei van Berlusconi en Tremonti hield op en binnen een week lag er een voorstel voor heel vergaande bezuinigingen dat vervolgens ongekend rap door de senaat werd aangenomen. Ineens kan dat wél. Ik mag dat wel, want soms moet het adagium zijn: "alles is beter dan géén besluit nemen". En of het achteraf dan het béste besluit was, dat zien we dan wel.

Vaak zijn we in onze besluitvaardigheid belemmerd door onze zucht naar zekerheid. Eerst alles onderzoeken en onderhandelen en bespreken en commissies instellen en nog eens bekijken en nog eens onderzoeken. Maar soms heb je daarvoor geen tijd en moet je gewoon een besluit nemen en het probleem oplossen. Achteraf leg je verantwoording af. Daar ben je bestuurder voor. Dat we nou uitgerekend vauit Italië die les nog eens gedoceerd moeten krijgen zeg…

(Dat boek overigens is van Joris Luyendijk, Het Zijn Net Mensen. Het gaat over de islam en over journalisten die het ook allemaal niet weten , maar er wel over moeten schrijven. Een múst).

Nee, dat is geen begroeting omdat ik van vakantie terug ben. "Hello everybody" is een quote die een paar keer voorkomt in het boek dat me, van de stapel die ik op vakantie gelezen heb, het meest is bij gebleven.

Ruim 2 weken in Italixeb zijn een aanrader. Weekje Lago Maggiore, weekje Gardameer, dagje Milaan, dagje Verona en wat meer van die dingen. Schitterend weer (niet txe9 warm), lekker eten en drinken, wat wil je nog meer.

Italixeb is behalve als vakantieland natuurlijk ook bekend van de "aparte" verhoudingen in de politiek. Ze versleten in het verleden meer premiers dan ik pizza's eet, maar sinds Berlusconi is het helemaal bal. We staan er altijd een beetje raar naar te kijken vanuit ons allesbeterweten-landje. Maar tijdens mijn vakantie daar zag ik toch wel een staaltje doortastende politiek dat ik niet verwacht had. En waar we hier en daar (vooral daar natuurlijk, sic) best wel wat van kunnen leren.

Wat gebeurde er? Italixeb kwam in beeld als volgend land, na Griekenland, Portugal en Ierland, dat in financixeble problemen dreigde te komen. Na weken bakkeleien tussen Berlusconi en zijn minister van Financixebn Tremonti werden de financixeble markten steeds onrustiger. In het kort komt het er op neer dat geldleners (zoals banken) minder vertrouwen krijgen in het terugbetalingsgedrag van een land en daarvoor dan dus een hogere risicopremie, de rente, gaan vragen. Dan gaat een veel grotere deel van de betalingscapaciteit van een land naar rente i.p.v. aflossing of andere uitgaven. En dat is slecht voor 's lands economie.

Wat doet Italixeb? Het gebakkelei van Berlusconi en Tremonti hield op en binnen een week lag er een voorstel voor heel vergaande bezuinigingen dat vervolgens ongekend rap door de senaat werd aangenomen. Ineens kan dat wxe9l. Ik mag dat wel, want soms moet het adagium zijn: "alles is beter dan gxe9xe9n besluit nemen". En of het achteraf dan het bxe9ste besluit was, dat zien we dan wel.

Vaak zijn we in onze besluitvaardigheid belemmerd door onze zucht naar zekerheid. Eerst alles onderzoeken en onderhandelen en bespreken en commissies instellen en nog eens bekijken en nog eens onderzoeken. Maar soms heb je daarvoor geen tijd en moet je gewoon een besluit nemen en het probleem oplossen. Achteraf leg je verantwoording af. Daar ben je bestuurder voor. Dat we nou uitgerekend vauit Italixeb die les nog eens gedoceerd moeten krijgen zeg…

(Dat boek overigens is van Joris Luyendijk, Het Zijn Net Mensen. Het gaat over de islam en over journalisten die het ook allemaal niet weten , maar er wel over moeten schrijven. Een mxfast).

Vanaf 1 januari al 7000 bezoekers hier. Het geheim van een goeie blog is bondigheid. Ik neem echter de gok voor een wat langer verhaal. Over instituties. Moeilijk woord, maar je bent er zo doorheen.

Mensen maken deel uit van een gezin en een familie, wonen in een wijk of dorp, zijn actief in sportclub, muziekvereniging, doen mee in ondernemersvereniging of vakbond. Ik hou van dat soort instituties. En ik neem ze heel serieus.

Westland is een vereniging van dorpen waar nog sprake is van grote onderlinge verbondenheid. Waar elders de samenhang in dorpen en steden steeds minder dreigt te worden (door de snelle veranderingen, door immigratie vanuit de hele wereld, door individualisering), daar staan we er in ons Westland nog prima voor, onder andere door die instituties. Maar we moeten wel oog hebben voor die groeiende ontevredenheid.
Dus luisteren naar die burger die moppert over groeiende onveiligheid en matig openbaar vervoer.
Luisteren naar de ondernemer die graag minder regels wil of betere infrastructuur.

Populistische stromingen spelen in op dat groeiende onbehagen én op het feit dat veel partijen daar geen oog voor hebben. Ik heb daar wél oog voor. Daarom zou ik het mooi vinden als mensen niet hun onvrede uiten door naar anderen te wijzen, maar zélf de samenleving mee helpen inrichten.
En daar zijn de eerder genoemde instituties heel erg belangrijk voor. Die instituties zijn helemaal niet ouderwets, ze zijn een onontbeerlijke speler in het leven van alledag.

De overheid moet instituties en individuen in staat stellen om zélf de gemeenschap te maken. Een heel goed idee vind ik de Rotterdamse aanpak Buurt Bestuurt. Daarbij mogen bewoners mee-bepalen waar politie en handhavers een deel van hun werkuren besteden.
Zo maak je samen de buurt mooier en veiliger.

Maar uiteindelijk moet de politiek wel de besluiten nemen. De knoop doorhakken. Moed tonen door impopulaire maatregelen te nemen. En duidelijkheid te verschaffen.
De gemeente Westland moet 19 miljoen bezuinigen en dat kan nou eenmaal niet pijnloos. Het is dus niet meer dan logisch in mijn ogen dat je dat in SAMEN-spraak en overleg doet.
Bezuinigen op welzijn zonder met de instellingen te praten is not done.
Bezuinigen op bibliotheken, sport of cultuur zonder met de besturen te praten is not done.
Bezuinigen op infrastructuur of economische zaken zonder met de ondernemersverenigingen te praten is not done.
BEZUINIGEN ZONDER TE PRATEN IS NOT DONE!

Met respect praten met betrokkenen levert zeker draagvlak, waarschijnlijk goodwill en misschien zelfs wel hele goede ideeën op.

Vanaf 1 januari al 7000 bezoekers hier. Het geheim van een goeie blog is bondigheid. Ik neem echter de gok voor een wat langer verhaal. Over instituties. Moeilijk woord, maar je bent er zo doorheen.

Mensen maken deel uit van een gezin en een familie, wonen in een wijk of dorp, zijn actief in sportclub, muziekvereniging, doen mee in ondernemersvereniging of vakbond. Ik hou van dat soort instituties. En ik neem ze heel serieus.

Westland is een vereniging van dorpen waar nog sprake is van grote onderlinge verbondenheid. Waar elders de samenhang in dorpen en steden steeds minder dreigt te worden (door de snelle veranderingen, door immigratie vanuit de hele wereld, door individualisering), daar staan we er in ons Westland nog prima voor, onder andere door die instituties. Maar we moeten wel oog hebben voor die groeiende ontevredenheid.
Dus luisteren naar die burger die moppert over groeiende onveiligheid en matig openbaar vervoer.
Luisteren naar de ondernemer die graag minder regels wil of betere infrastructuur.

Populistische stromingen spelen in op dat groeiende onbehagen xe9n op het feit dat veel partijen daar geen oog voor hebben. Ik heb daar wxe9l oog voor. Daarom zou ik het mooi vinden als mensen niet hun onvrede uiten door naar anderen te wijzen, maar zxe9lf de samenleving mee helpen inrichten.
En daar zijn de eerder genoemde instituties heel erg belangrijk voor. Die instituties zijn helemaal niet ouderwets, ze zijn een onontbeerlijke speler in het leven van alledag.

De overheid moet instituties en individuen in staat stellen om zxe9lf de gemeenschap te maken. Een heel goed idee vind ik de Rotterdamse aanpak Buurt Bestuurt. Daarbij mogen bewoners mee-bepalen waar politie en handhavers een deel van hun werkuren besteden.
Zo maak je samen de buurt mooier en veiliger.

Maar uiteindelijk moet de politiek wel de besluiten nemen. De knoop doorhakken. Moed tonen door impopulaire maatregelen te nemen. En duidelijkheid te verschaffen.
De gemeente Westland moet 19 miljoen bezuinigen en dat kan nou eenmaal niet pijnloos. Het is dus niet meer dan logisch in mijn ogen dat je dat in SAMEN-spraak en overleg doet.
Bezuinigen op welzijn zonder met de instellingen te praten is not done.
Bezuinigen op bibliotheken, sport of cultuur zonder met de besturen te praten is not done.
Bezuinigen op infrastructuur of economische zaken zonder met de ondernemersverenigingen te praten is not done.
BEZUINIGEN ZONDER TE PRATEN IS NOT DONE!

Met respect praten met betrokkenen levert zeker draagvlak, waarschijnlijk goodwill en misschien zelfs wel hele goede ideexebn op.

Aan de vooravond van de komende werkweek even een terugblik op de vorige.

De week begon een dagje later ivm Pinksteren. Maar op dinsdag om 7.00 had ik mijn eerste politieke vergadering. Om 17.00 was er de presentatie van de "voortgangsrapportage collegewerkprogramma" om 18.00 de jaarrekening en om 19.00 begon de raadsvergadering. Einde 22.30 uur. Woensdag was een gewone dag at the office maar 's avonds was er om 19.00 de extra raadsbijeenkomst over de Westlandse Zoom. Einde 22.00 uur. Donderdag een werkdag met aan het einde een personeelsbijeenkomst over de bezuinigingen in PN. 's Avonds een levendige fractievergadering mét biertje na afloop. Vrijdag was er ook nog een presidiumvergadering van 16.00 met nababbel tot 19.00. Normaalgesproken is er na mijn tennispartijtje op vrijdag rust, echter op zaterdagochtend van 9.00 tot 13.00 gooiden we er nog een coalitie-bijeenkomst tegenaan.

Maar zaterdagavond was er het festival van de Kromme Jongens. Na 'Mooi Wark' (?) en Syb van de Kast, waren er 2 songs van de Kromme Jongens en toen was er noodweer. Veiligheid voor alles dus werd het concert voortijdig gestopt. Een concertus interruptus dat voor bezoekers, organisatie en artiesten een als koude douche was. Ik droogde op met een whisky/whiskey/bourbon/scotch met mijn mede-festivalgangers. Maar de organisatie en artiesten zitten met de echte kater.

Daar moet toch wat aan te doen zijn? En daar heb ik zondag over nagedacht. En zo.

Aan de vooravond van de komende werkweek even een terugblik op de vorige.

De week begon een dagje later ivm Pinksteren. Maar op dinsdag om 7.00 had ik mijn eerste politieke vergadering. Om 17.00 was er de presentatie van de "voortgangsrapportage collegewerkprogramma" om 18.00 de jaarrekening en om 19.00 begon de raadsvergadering. Einde 22.30 uur. Woensdag was een gewone dag at the office maar 's avonds was er om 19.00 de extra raadsbijeenkomst over de Westlandse Zoom. Einde 22.00 uur. Donderdag een werkdag met aan het einde een personeelsbijeenkomst over de bezuinigingen in PN. 's Avonds een levendige fractievergadering mxe9t biertje na afloop. Vrijdag was er ook nog een presidiumvergadering van 16.00 met nababbel tot 19.00. Normaalgesproken is er na mijn tennispartijtje op vrijdag rust, echter op zaterdagochtend van 9.00 tot 13.00 gooiden we er nog een coalitie-bijeenkomst tegenaan.

Maar zaterdagavond was er het festival van de Kromme Jongens. Na 'Mooi Wark' (?) en Syb van de Kast, waren er 2 songs van de Kromme Jongens en toen was er noodweer. Veiligheid voor alles dus werd het concert voortijdig gestopt. Een concertus interruptus dat voor bezoekers, organisatie en artiesten een als koude douche was. Ik droogde op met een whisky/whiskey/bourbon/scotch met mijn mede-festivalgangers. Maar de organisatie en artiesten zitten met de echte kater.

Daar moet toch wat aan te doen zijn? En daar heb ik zondag over nagedacht. En zo.