Nee, dat is geen begroeting omdat ik van vakantie terug ben. "Hello everybody" is een quote die een paar keer voorkomt in het boek dat me, van de stapel die ik op vakantie gelezen heb, het meest is bij gebleven.

Ruim 2 weken in Italië zijn een aanrader. Weekje Lago Maggiore, weekje Gardameer, dagje Milaan, dagje Verona en wat meer van die dingen. Schitterend weer (niet té warm), lekker eten en drinken, wat wil je nog meer.

Italië is behalve als vakantieland natuurlijk ook bekend van de "aparte" verhoudingen in de politiek. Ze versleten in het verleden meer premiers dan ik pizza's eet, maar sinds Berlusconi is het helemaal bal. We staan er altijd een beetje raar naar te kijken vanuit ons allesbeterweten-landje. Maar tijdens mijn vakantie daar zag ik toch wel een staaltje doortastende politiek dat ik niet verwacht had. En waar we hier en daar (vooral daar natuurlijk, sic) best wel wat van kunnen leren.

Wat gebeurde er? Italië kwam in beeld als volgend land, na Griekenland, Portugal en Ierland, dat in financiële problemen dreigde te komen. Na weken bakkeleien tussen Berlusconi en zijn minister van Financiën Tremonti werden de financiële markten steeds onrustiger. In het kort komt het er op neer dat geldleners (zoals banken) minder vertrouwen krijgen in het terugbetalingsgedrag van een land en daarvoor dan dus een hogere risicopremie, de rente, gaan vragen. Dan gaat een veel grotere deel van de betalingscapaciteit van een land naar rente i.p.v. aflossing of andere uitgaven. En dat is slecht voor 's lands economie.

Wat doet Italië? Het gebakkelei van Berlusconi en Tremonti hield op en binnen een week lag er een voorstel voor heel vergaande bezuinigingen dat vervolgens ongekend rap door de senaat werd aangenomen. Ineens kan dat wél. Ik mag dat wel, want soms moet het adagium zijn: "alles is beter dan géén besluit nemen". En of het achteraf dan het béste besluit was, dat zien we dan wel.

Vaak zijn we in onze besluitvaardigheid belemmerd door onze zucht naar zekerheid. Eerst alles onderzoeken en onderhandelen en bespreken en commissies instellen en nog eens bekijken en nog eens onderzoeken. Maar soms heb je daarvoor geen tijd en moet je gewoon een besluit nemen en het probleem oplossen. Achteraf leg je verantwoording af. Daar ben je bestuurder voor. Dat we nou uitgerekend vauit Italië die les nog eens gedoceerd moeten krijgen zeg…

(Dat boek overigens is van Joris Luyendijk, Het Zijn Net Mensen. Het gaat over de islam en over journalisten die het ook allemaal niet weten , maar er wel over moeten schrijven. Een múst).